Żeglarski Mont Everest

Cieśnina Drake'a oddziela kontynent Ameryki Południowej od Antarktydy. Ziemia Ognista, tuż za nią na wschód Wyspa Stanów i sporne pomiędzy Argentyną a Wielką Brytanią Wyspy Falklandzkie (Malwiny) z ich stolicą Stanley. W południowej części cieśniny, leżącej w strefie pływającego lodu, graniczące ze sobą oceany opływają Ziemię Grahama, która jest częścią stałego lądu Antarktydy Zachodniej. Po jej zachodniej stronie znajdują się Wyspy Adelajdy, Archipelag Palmera i na północ wulkaniczne wyspy Szetlandy Południowe, gdzie na Wyspie Króla Jerzego, nad Zatoką Admiralicji leży Stacja Antarktyczna Polskiej Akademii Nauk im. Henryka Arctowskiego. Na wschód od Ziemi Grahama położone jest Morze Weddela i Orkady Południowe, a w większej odległości od nich Georgia Południowa i Sandwich Południowy.

Ziemia Ognista (Tierra del Fuego) to archipelag wysp o powierzchni 71,5 tys. km2 rozciągający się u południowych wybrzeży Ameryki Południowej, oddzielony od kontynentu Cieśniną Magellana, a od Półwyspu Grahama na Antarktydzie Cieśniną Drake’a. Odkryta została przez Ferdynanda Magellana w 1520 roku, swoją nazwę zawdzięcza poświacie, jaką zobaczyli na brzegu żeglarze płynący na statkach. Pochodziła ona prawdopodobnie od ognisk rozpalonych na brzegu przez tubylców. Pomiędzy wyspami archipelagu ciągnie się Kanał Beagle'a. Niezwykle malowniczy, z licznymi fiordami, otoczony stromymi zboczami gór. Najwyższe szczyty mają ponad 2000m. W niższych partiach porośnięte lasem, wyżej przez cały rok pokryte śniegiem i schodzącymi do wody lodowcami. Cieśnina ma ok. 370 km długości, średnia szerokość - 3 km, minimalna - 200 metrów, maksymalna głębokość 259 metrów. Wybrzeża ją otaczające są skaliste, główne porty nad cieśniną: Ushuaia (w Argentynie) i Puerto Williams (w Chile). Liczne skały podwodne utrudniają nawigację statkom. Nazwa cieśniny pochodzi od brytyjskiego statku HMS Beagle, który przebył ją podczas ekspedycji Charlesa Darwina (1831-1836).

Cieśnina Drake'a położona między Ziemią Ognistą a zachodnią Antarktydą łączy Ocean Atlantycki z Oceanem Spokojnym. Zgodnie z najnowszymi ustaleniami międzynarodowymi, traktuje się ją jako osobne morze. Część cieśniny jest zaliczana do Oceanu Południowego. Występują tam gwałtowne burze i silne sztormy. Południowa część zimą zamarza, latem występują liczne góry lodowe pochodzące z rejonów antarktycznych. Długość ok. 460 km, maksymalna szerokość 1120 km, średnia głębokość 3400 m, maksymalna głębokość 5249 m. Francisa Drake, odkrywając ją w 1578 roku, znalazł jednocześnie połączenie między ocanami. Pierwszego udokumentowanego przepłynięcia dokonał statek Eendracht kapitana Wilhelma Schoutena w roku 1616.

Przylądek Horn (hiszp. Cabo de Hornos, ang. Cape Horn, hol. Kaap Hoorn) zgodnie z encyklopedycznym przekazem to skalisty przylądek położony na wyspie Horn, w archipelagu Ziemi Ognistej w Chile. Jest najdalej wysuniętym na południe punktem Ameryki Południowej (55°59' S, 67°16' W). Przylądek Horn wyznacza granicę między Pacyfikiem a Atlantykiem. Swoją nazwę zawdzięcza holenderskiemu żeglarzowi Willemowi Schouten, który w 1616 roku opłynął go jako pierwszy i nazwał go na cześć miasteczka, z którego pochodził – Kaap Hoorn. Z czasem nazwa została uproszczona. Ze względu na panujące trudne warunki pogodowe, opłynięcie Przylądka Horn jest trudnym zadaniem. Przepływającym statkom zadanie ułatwia utrzymywana przez Chile latarnia morska. Występuje tam bardzo długa i wysoka fala będąca wynikiem wiejących na tych szerokościach silnych wiatrów o sile huraganów, fale, które tu powstają są strome i niebezpieczne dla jednostek pływających. To zjawisko potęgowane jest dodatkowo prądem morskim, zwanym Dryfem Wiatrów Zachodnich, płynącym z zachodu na wschód, którego prędkość osiąga wartość około 1,5-2.0 węzła w pobliżu Hornu. W bezpośrednim sąsiedztwie przylądka z dna oceanu wyłaniają się ostro sterczące w górę skały. Są również takie, które podczas falowania oceanu ukazują się okresowo, jak i również takie, których nie widać na powierzchni, a jedynymi śladami ich istnienia jest mocno spieniona woda oceanu i oczywiście morska mapa nawigacyjna.

Horn bywa nazywany przylądkiem sztormów i burz, zaś przepłynięcie obok niego pod żaglami przez Cieśninę Drake’a, uważane jest za wyjątkowo trudne, ponieważ ona bowiem tak samo kapryśna i niespokojna jak człowiek, który ją odkrył. Mimo to okolice Hornu działały i działają na żeglarzy jak magnes i do dziś uznawane są za bramę, przez którą przechodzą tylko najśmielsi i wchodzą do krainy najwyższego wtajemniczenia żeglarskiego.

Cieśnina Magellana (hiszp. Estrecho de Magallanes) znajduje się pomiędzy kontynentem Ameryki Południowej, Wyspami Królowej Adelajdy, wyspą Riesco a wyspami Ziemi Ognistej, łącząca Ocean Atlantycki z Oceanem Spokojnym. Długość ponad 550 km, szerokość 2,2 – 45 km, maksymalna głębokość – 1180 m. Jej rozwinięta linia brzegowa obfituje w wysokie, skaliste brzegi, liczne wyspy, półwyspy i zatoki. Głównym portem jest Punta Arenas na półwyspie Brunswick. Cieśninę nazwano na cześć Ferdynanda Magellana, który odkrył ją i przepłynął w 1520 roku podczas podróży dookoła świata nazwał ją wówczas, na pamiątkę wpłynięcia w nią 1 listopada, Cieśniną Wszystkich Świętych. Liczne mielizny i skały podwodne, porywiste wiatry zachodnie, silne pływy (12 m u wejścia z Atlantyku, 2,1 m u wyjścia na Pacyfik) i prądy pływowe stanowią duże wyzwanie dla żeglarzy.

Antarktyda leży wokół bieguna południowego i jest najbardziej odizolowanym kontynentem na kuli ziemskiej. Jest oddalona od Ameryki Południowej o 900 km Izolację Antarktydy potęgują jeszcze otaczające głębokie morza o stale sztormowej pogodzie. Antarktyda zajmuje 13,94 mln km kwadratowych powierzchni. Jest najwyżej wyniesionym kontynentem na Ziemi ( średnia wysokość wynosi 2040 m n.p.m.). Długość linii brzegowej wynosi 30 tys. km ., z czego tylko 1500 km to brzegi skalne lub kamieniste plaże, a resztę stanowią brzegi lodowe lądolodu, lodowe klify oraz bariery lodowe lodowców szelfowych. Ze wszystkich stron otoczona jest przez Ocean Południowy. Umowną granicą Antarktyki jest konwergencja antarktyczna – wąski pas wody oddzielający zimne wody polarne od cieplejszych i bardziej zasolonych wód oceanów (47°–62°S). Sztucznie ustaloną granicą jest równoleżnik 60°S – tereny na południe od niego są objęte Traktatem Antarktycznym, będąc ziemią niczyją. Ta granica oddziela także, ustanowiony przez Międzynarodowe Biuro Hydrograficzne w 2000 r., Ocean Południowy od Atlantyku, Pacyfiku i Oceanu Indyjskiego.

Klimat Antarktyki należy do najsurowszych na Ziemi. Wpływa na to przede wszystkim położenie w polarnych szerokościach geograficznych oraz izolacja od ciepłych prądów morskich. W rezultacie tego powstała pokrywa lodowa obejmująca kontynent. Przez cały rok nad Antarktydą występuje Wyż Antarktyczny, który wpływa na bardzo niską temperaturę. Średnia roczna temperatura powietrza waha się od – 10 st. C na wybrzeżach w pobliżu koła podbiegunowego do – 60 st. C w środku kontynentu. W lecie, podczas dnia polarnego energia słoneczna docierająca do powierzchni jest osłabiona w wyniku silnego odbicia od białej pokrywy śnieżnej. Dlatego nawet wówczas temperatura nie przekracza 0 st. C. Na wysoko położonych obszarach Antarktydy temperatura nawet latem wynosi poniżej - 30 st. C. Średnia miesięczna temperatura w zimie, podczas nocy polarnej, waha się od – 15 do – 70 st. C. Najniższą temperaturę na Ziemi – 89,2 st C odnotowano w okolicy stacji Wostok - w temperaturze od –60 do –70 °C zamarza płyn w gałkach ocznych. Poza bardzo niskimi temperaturami cechą charakterystyczną większości obszarów polarnych jest bardzo mała ilość opadów, przy czym 35 – 50 % z nich przypada na szadź. W miarę łagodny, jak na te rejony, klimat mają wybrzeża i wyspy, szczególnie w rejonach tzw. oaz antarktycznych, gdzie nie ma lodu i śniegu, a latem temperatura powietrza wzrasta nawet do 1- st. C.